دانلود کامل ترین جزوه دستگاه عصبی

جزوه رنگی و تایپ شده دستگاه عصبی

دانلود فایل

 

 

 

علی اصغر کرد دانشگاه علوم پزشکی شهید پیام نور شتی یچارد اسپیلسبوری دانشگاه سراسری حسن سالاری دانشگاه پیام نور غمه یحیی‌‌‌‌‌‌: ‌)

 

 

 

 

 

 

‌‌‌‌‌() ()  

: / ​​: ‌‌‌‌‌‌‌ً ‌‌‌‌ً : / بیشتر به مغز میانی، پونز و مدولا تقسیم کرد.

مغز میانی که به نام مزانسفالون شناخته می شود، برای تنظیم حرکات چشم، احساسات، شنوایی و حافظه بلند مدت بسیار مهم است. به طور قابل توجهی، ماده سیاه، غنی از نورون های دوپامین، در مغز میانی قرار دارد و اغلب تحت تاثیر بیماری پارکینسون قرار می گیرد.

پونز محل شروع چهار عصب از 12 عصب جمجمه ای است. برخی از عملکردهای متفاوتی که توسط پونز تنظیم می شود شامل حرکات صورت، شنوایی، تنفس و تعادل است.

بصل النخاع در پایین ساقه مغز، جایی که مغز و نخاع به هم می رسند، قرار دارد. این ناحیه از ساقه مغز تنفس، ضربان قلب و فشار خون را تنظیم می کند. علاوه بر این، مدولا فعالیت های بازتابی مانند عطسه، استفراغ، سرفه و بلع را حفظ می کند.

مخ
مخ مهمترین بخش مغز است و توسط یک لایه عمیق چین خورده از جزوه دستگاه عصبی عصبی به نام قشر مخ پوشانده شده است. مخ در جلوی مغز قرار دارد و به نیمکره راست و چپ مغز تقسیم می شود که هر دو توسط جسم پینه ای به هم متصل می شوند.

نیمکره راست مسئول ایجاد آگاهی، احساسات، ادراک حالات چهره، حالت و عروض است، در حالی که نیمکره چپ در زبان و پیش پردازش احساسات اجتماعی غالب است. نیمکره راست سمت چپ بدن را کنترل می کند، در حالی که نیمکره چپ سمت راست را کنترل می کند.

نیمکره ها به چهار لوب تقسیم می شوند که شامل لوب های فرونتال، گیجگاهی، جداری و اکسیپیتال می شود.

لوب پیشانی در جلوی شیار مرکزی قرار دارد و حرکات ارادی، گفتار، حافظه، احساسات، شخصیت، قضاوت، عملکرد حرکتی، برنامه ریزی، سازماندهی و حافظه کوتاه مدت را تنظیم می کند.

دانلود جزوه دستگاه عصبی رایگان خلاصه کتاب کامل pdf

 

 

لوب جداری در خلف شیار مرکزی و بالای لوب اکسیپیتال قرار دارد. این لوب روابط فضایی را کنترل می‌کند و به افراد این امکان را می‌دهد تا درک کنند که بدنشان در کجا با اشیاء اطراف مقایسه می‌شود. علاوه بر این، لوب جداری امکان درک احساساتی مانند درد و لمس را فراهم می کند.

نواحی بروکا و ورنیکه برای تولید و درک گفتار ضروری هستند. ناحیه بروکا، که توانایی تولید گفتار را کنترل می کند، در لوب پیشانی قرار دارد. برعکس، ناحیه Wernicke که به افراد امکان می دهد زبان گفتاری را بفهمند، در لوب جداری قرار دارد.

لوب های تمپورال در کناره های مغز قرار دارند و نسبت به شقاق جانبی پایین تر هستند. این لوب ها برای پردازش بینایی، بویایی و چشایی، تفسیر صدا و زبان، حافظه و شنوایی ضروری هستند.

لوب اکسیپیتال در قسمت خلفی مغز در پشت لوب های جداری و گیجگاهی قرار دارد و وظیفه پردازش داده های بصری از جمله رنگ ها و اشکال را بر عهده دارد.

مخچه
مخچه در زیر لوب گیجگاهی و پس سری و جزوه دستگاه عصبی ساقه مغز قرار دارد. مغز مسئول تنظیم عملکرد حرکتی ارادی، هماهنگی و تعادل است. مطالعات اخیر نشان داده‌اند که مخچه ممکن است در افکار، احساسات و رفتارهای اجتماعی و همچنین پاتوفیزیولوژی اعتیاد، اوتیسم و ​​اسکیزوفرنی نقش داشته باشد.

دی انسفالون
دی انسفالون شامل تالاموس و هیپوتالاموس است. تالاموس یک مرکز رله برای داده های حسی است، در حالی که هیپوتالاموس سیگنال های هورمونی را از طریق غده هیپوفیز به بدن منتقل می کند.

تالاموس و هیپوتالاموس، همراه با آمیگدال و هیپوکامپ، سیستم لیمبیک را تشکیل می دهند. آمیگدال عواطف، حافظه و همچنین سیستم پاداش مغز، استرس و پاسخ “جنگ یا گریز” به تهدیدات را تنظیم می کند.

هیپوکامپ، که در زیر هر لوب تمپورال قرار دارد، برای حافظه بلند مدت حیاتی است. این ساختار در یادگیری، جهت یابی و ادراک فضایی نیز نقش دارد.

نخاع
طناب نخاعی یک ساختار لوله مانند طولانی است که از مغز امتداد دارد. نخاع را می توان به نواحی گردنی، سینه ای و کمری که در گردن، قفسه سینه و کمر قرار دارند طبقه بندی کرد.

در مجموع 31 جفت عصب و ریشه عصبی از نخاع تشکیل شده است. ناحیه نخاعی که یک جفت اعصاب نخاعی از آن سرچشمه می گیرد، قطعه نخاعی نامیده می شود.

طناب نخاعی گردنی شامل هشت عصب است که از گردن سرچشمه می گیرد و عمدتاً به صورت و سر می رسد.

در مجموع 12 جفت عصب در ناحیه قفسه سینه نخاع یافت می شود. این اعصاب امکان انجام حرکات در قسمت بالایی بدن از جمله امتداد قفسه سینه، قسمت بالایی پشت و شکم را فراهم می کند.

ده جفت عصب اضافی از قسمت تحتانی کمر منشاء می گیرند که پنج جفت عصب در ناحیه کمر و ساکرال وجود دارد. جفت‌های عصب کمری به سمت پاها و پاها پیش می‌روند، در حالی که جفت‌های عصب ساکرال از کمر به داخل لگن امتداد می‌یابند.

مننژها
مننژها سه لایه غشایی هستند که هم مغز و هم نخاع را می جزوه دستگاه عصبی و از آن محافظت می کنند. لایه‌های مننژ شامل دورا ماتر، عنکبوتیه و پیا ماتر است.

دورا ماتر خارجی ترین لایه مننژ است و می تواند بیشتر به لایه های پریوستال و مننژ تقسیم شود. لایه میانی مننژ عنکبوتیه است، یک لایه تار مانند از بافت همبند که حاوی هیچ عصب یا رگ خونی نیست. در نهایت، پیا ماتر نازک ترین لایه مننژ است.

نورون ها
نورون، واحد اساسی سیستم عصبی، یک سلول رسانای تخصصی است که تکانه های عصبی الکتروشیمیایی را بین مغز و بقیه سیستم عصبی دریافت و منتقل می کند.

یک نورون از یک جسم سلولی، دندریت و آکسون تشکیل شده است. بدن سلولی حاوی هسته است که فعالیت های سلولی را کنترل می کند و حاوی مواد ژنتیکی است.

دندریت ها برآمدگی های منشعبی هستند که از بدن سلولی امتداد یافته و سیگنال های نورون های دیگر را دریافت می کنند.

سیگنال های الکتریکی در یک فرآیند طولانی و جزوه دستگاه عصبیبه نام آکسون حرکت می کنند که از بدن سلولی امتداد می یابد. این سیگنال های شیمیایی که بیشتر به عنوان انتقال دهنده های عصبی شناخته می شوند، بین نورون ها از طریق فضایی به نام سیناپس حرکت می کنند.

نورون‌های حسی سیگنال‌ها را از گیرنده‌های حسی به مغز منتقل می‌کنند، در حالی که نورون‌های حرکتی سیگنال‌ها را از مغز به سایر اعصاب، ماهیچه‌ها و غدد منتقل می‌کنند. دسته سوم نورون ها شامل نورون های داخلی می شود.

غلاف میلین نورون ها را عایق می کند و در امتداد آکسون ها یا دندریت ها به جز در گره های رانویر ادامه دارد. میلین که از چربی و پروتئین تشکیل شده است، از نورون محافظت می کند، تکانه های الکتریکی را بین نورون ها منتشر می کند و قدرت سیگنال را در حین حرکت به سمت پایین آکسون حفظ می کند.

نورون ها

اعتبار تصویر: MattLphotography / Shutterstock.com

PNS
PNS از هر دو سیستم عصبی جسمی و خودکار تشکیل شده است. در مجموع، این سیستم ها اطلاعات را از نواحی مختلف بدن به مغز منتقل می کنند و اطمینان حاصل می کنند که سیگنال های ارسال شده از مغز به سایر مناطق بدن منتقل می شود.

سیستم عصبی جسمانی
سیستم عصبی جسمی (SNS) شامل رشته های عصبی محیطی است که اطلاعات حسی یا احساسات را از اندام های محیطی به CNS منتقل می کند. SNS همچنین شامل رشته های عصبی حرکتی است که از مغز خارج می شوند تا دستورات حرکت را به ماهیچه های اسکلتی منتقل کنند.

به عنوان مثال، با لمس یک جسم داغ، اعصاب حسی اطلاعات مربوط به جزوه دستگاه عصبی را به مغز منتقل می کنند. متعاقباً مغز از طریق اعصاب حرکتی به عضلات دست دستور می دهد تا فوراً آن را خارج کنند. تکمیل این فرآیند کمتر از یک ثانیه طول می کشد. بدن سلول عصبی که این اطلاعات را حمل می کند اغلب در مغز یا نخاع قرار دارد و مستقیماً به عضله اسکلتی می رود.

سیستم عصبی خودمختار
سیستم عصبی خودکار (ANS) اعصاب اندام جزوه دستگاه عصبی داخلی بدن را کنترل می کند که نمی توان آنها را آگاهانه کنترل کرد. ANS را می توان بیشتر به سیستم های عصبی سمپاتیک، پاراسمپاتیک و روده ای تقسیم کرد. برخی از فعالیت های مختلف کنترل شده توسط ANS شامل ضربان قلب، هضم غذا، تنفس ناخودآگاه، فشار خون و برانگیختگی جنسی است.

 

 

یک نورون زمانی شناسایی می‌شود که دارای ویژگی‌هایی باشد که آن را از سایر نورون‌های موجود در همان جانور متمایز کند – ویژگی‌هایی مانند مکان، انتقال‌دهنده عصبی، الگوی بیان ژن و اتصال – و اگر جزوه داخلی و جراحی ۳ ارگانیسم منفرد متعلق به یک گونه یک و تنها یک مورد داشته باشد. نورون با مجموعه ای از خواص یکسان. [31] در سیستم‌های عصبی مهره‌داران، تعداد بسیار کمی از نورون‌ها به این معنا “شناسایی” می‌شوند – در انسان‌ها، اعتقاد بر این است که هیچ کدام وجود ندارد – اما در سیستم‌های عصبی ساده‌تر، برخی یا همه نورون‌ها ممکن است منحصربه‌فرد باشند. در کرم گرد C. elegans، که سیستم عصبی آن به طور کامل در بین هر حیوانی توصیف شده است، هر نورون در بدن به طور منحصر به فرد قابل شناسایی است، با مکان یکسان و ارتباطات یکسان در هر کرم فردی. یکی از نتایج قابل توجه این واقعیت این است که شکل سیستم عصبی C. elegans به طور کامل توسط ژنوم مشخص شده است، بدون انعطاف پذیری وابسته به تجربه. [28]

مغز بسیاری از نرم تنان و حشرات نیز حاوی تعداد قابل توجهی از نورون های شناسایی شده است. [31] در مهره داران، شناخته شده ترین نورون های شناسایی شده سلول های غول پیکر Mauthner ماهی هستند. [32] هر ماهی دارای دو سلول Mauthner است، در قسمت پایین ساقه مغز، یکی در سمت چپ و دیگری در سمت راست. هر سلول موتنر آکسونی دارد که از روی هم عبور می‌کند، نورون‌ها را در همان سطح مغز عصب‌بندی می‌کند و سپس از طریق نخاع به پایین حرکت می‌کند و در حین حرکت، اتصالات متعددی ایجاد می‌کند. سیناپس های تولید شده توسط یک سلول موتنر به قدری قدرتمند هستند که یک پتانسیل عمل منفرد منجر به واکنش رفتاری عمده می شود: ماهی در عرض میلی ثانیه بدن خود را به شکل C منحنی می کند.، سپس صاف می شود و در نتیجه خود را به سرعت به جلو می راند. از نظر عملکردی، این یک واکنش سریع فرار است که به راحتی توسط یک موج صوتی قوی یا موج فشاری که به اندام خط جانبی ماهی برخورد می کند، ایجاد می شود. سلول های موتنر تنها نورون های شناسایی شده در ماهی نیستند – حدود 20 نوع دیگر نیز وجود دارد، از جمله جفت “آنالوگ های سلولی Mauthner” در هر هسته سگمنتال ستون فقرات. اگرچه یک سلول Mauthner قادر به ایجاد یک پاسخ فرار به صورت جداگانه است، در زمینه رفتار معمولی انواع دیگر سلول ها معمولاً در شکل دادن به دامنه و جهت پاسخ کمک می کنند.

سلول های موتنر به عنوان نورون های فرمان توصیف شده اند . نورون فرمان نوع خاصی از نورون شناسایی شده است که به عنوان نورونی تعریف می شود که قادر به هدایت یک رفتار خاص به صورت جداگانه است. [33] چنین نورون‌هایی معمولاً در سیستم‌های فرار سریع گونه‌های مختلف ظاهر می‌شوند – آکسون غول پیکر ماهی مرکب و سیناپس غول پیکر ماهی مرکب ، که به دلیل اندازه عظیمشان برای آزمایش‌های پیشگام در فیزیولوژی عصبی استفاده می‌شوند، هر دو در مدار فرار سریع ماهی مرکب شرکت می‌کنند. با این حال، مفهوم یک نورون فرمان بحث برانگیز شده است، زیرا مطالعات نشان می دهد که برخی از نورون هایی که در ابتدا به نظر می رسید مطابق با توصیف هستند، واقعاً فقط قادر به برانگیختن پاسخ در مجموعه ای از شرایط محدود بودند. [34]

عملکرد
در ابتدایی ترین سطح، عملکرد سیستم عصبی ارسال سیگنال از یک سلول به سلول دیگر یا از یک قسمت از بدن به سایرین است. راه های مختلفی وجود دارد که یک سلول می تواند سیگنال ها را به سلول های دیگر ارسال کند. یکی از آن ها با آزاد کردن مواد شیمیایی به نام هورمون ها در گردش خون داخلی است، به طوری که آنها می توانند به مکان های دور منتشر شوند. برخلاف این حالت “پخش” سیگنال دهی، سیستم عصبی سیگنال های “نقطه به نقطه” را ارائه می دهد – نورون ها آکسون های خود را به مناطق هدف خاص می فرستند و با سلول های هدف خاص ارتباط سیناپسی برقرار می کنند. [35] بنابراین، سیگنال‌دهی عصبی نسبت به سیگنال‌دهی هورمونی از ویژگی بسیار بالاتری برخوردار است. همچنین بسیار سریعتر است: سریعترین سیگنالهای عصبی با سرعتی بیش از 100 متر در ثانیه حرکت می کنند.

در سطح یکپارچه تر، وظیفه اصلی سیستم عصبی کنترل بدن است. [4]این کار را با استخراج اطلاعات از محیط با استفاده از گیرنده‌های حسی، ارسال سیگنال‌هایی که این اطلاعات را رمزگذاری می‌کنند به سیستم عصبی مرکزی، پردازش اطلاعات برای تعیین پاسخ مناسب و ارسال سیگنال‌های خروجی به عضلات یا غدد برای فعال کردن پاسخ انجام می‌دهد. تکامل یک سیستم عصبی پیچیده این امکان را برای گونه های مختلف جانوری فراهم کرده است که توانایی های ادراک پیشرفته ای مانند بینایی، تعاملات اجتماعی پیچیده، هماهنگی سریع سیستم های اندام و پردازش یکپارچه سیگنال های همزمان داشته باشند. در انسان، پیچیدگی سیستم عصبی امکان داشتن زبان، بازنمایی انتزاعی مفاهیم، ​​انتقال فرهنگ و بسیاری دیگر از ویژگی های جامعه بشری را فراهم می کند که بدون مغز انسان وجود نخواهد داشت.

نورون ها و سیناپس ها

عناصر اصلی در انتقال سیناپسی یک موج الکتروشیمیایی به نام پتانسیل عمل در امتداد آکسون یک نورون حرکت می کند . هنگامی که موج به سیناپس می رسد ، باعث آزاد شدن مقدار کمی از مولکول های انتقال دهنده عصبی می شود که به مولکول های گیرنده شیمیایی در غشای سلول هدف متصل می شوند.
بیشتر نورون‌ها سیگنال‌ها را از طریق آکسون‌های خود ارسال می‌کنند ، اگرچه برخی از انواع آن قادر به برقراری ارتباط دندریت به دندریت هستند. (در واقع، انواع نورون‌هایی که سلول‌های آماکرین نامیده می‌شوند ، آکسون ندارند و فقط از طریق دندریت‌هایشان ارتباط برقرار می‌کنند.) سیگنال‌های عصبی در امتداد آکسون به شکل امواج الکتروشیمیایی به نام پتانسیل عمل منتشر می‌شوند که سیگنال‌های سلول به سلول را در نقاطی تولید می‌کنند. پایانه های آکسون با سلول های دیگر تماس سیناپسی برقرار می کنند. [36]

سیناپس ها ممکن است الکتریکی یا شیمیایی باشند. سیناپس‌های الکتریکی اتصالات الکتریکی مستقیمی بین نورون‌ها برقرار می‌کنند، [37] اما سیناپس‌های شیمیایی بسیار رایج‌تر و از نظر عملکرد بسیار متنوع‌تر هستند. [38] در یک سیناپس شیمیایی، سلولی که سیگنال می فرستد پیش سیناپسی و سلولی که سیگنال دریافت می کند پس سیناپسی نامیده می شود. هر دو ناحیه پیش سیناپسی و پس سیناپسی پر از ماشین آلات مولکولی هستند که فرآیند سیگنال دهی را انجام می دهند. ناحیه پیش سیناپسی حاوی تعداد زیادی عروق کروی کوچک به نام وزیکول سیناپسی است که مملو از مواد شیمیایی انتقال دهنده عصبی است. [36]هنگامی که پایانه پیش سیناپسی تحریک الکتریکی می شود، مجموعه ای از مولکول های تعبیه شده در غشاء فعال می شوند و باعث می شوند که محتویات وزیکول ها در فضای باریک بین غشای پیش سیناپسی و پس سیناپسی آزاد شوند که به آن شکاف سیناپسی می گویند . سپس انتقال دهنده عصبی به گیرنده های تعبیه شده در غشای پس سیناپسی متصل می شود و باعث می شود آنها وارد حالت فعال شوند. [38] بسته به نوع گیرنده، اثر حاصل بر سلول پس سیناپسی ممکن است به روش‌های پیچیده‌تری تحریک‌کننده، بازدارنده یا تعدیل‌کننده باشد. به عنوان مثال، انتشار [39] (). [12]

++
[40] ‌‌‌- ‌‌‌‌‌‌: