دانلود کامل ترین جزوه مهندسی ترافیک

جزوات رنگی و تایپ شده مهندسی ترافیک

دانلود فایل

کتاب جلیل شاهی مهندسی ترافیک پیشرفته دانشگاه علم و صنعت رشته عمران پیام نور دانشگاه آزاد دکتر حامدی دکتر نصیری (دانشگاه )

‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ 

/‌‌‌() اصلی آن پروژه، مسئول کیفیت، کامل بودن، زمان‌بندی و هزینه تمام محصولات تحویلی طراحی بود.

رعایت استانداردهای محلی و بین المللی
تخصص WSP در مهندسی ترافیک به کمک به مشتریان با هماهنگی موافقت، تأییدیه ها و مجوزها برای پروژه های چند آژانس گسترش می یابد. تیم‌های ما در اجرای استانداردهای آژانس محلی و همچنین استانداردهای بین‌المللی، از جمله MUTCD، TAC، NEC و دستورالعمل‌های دسترسی عمومی به حقوق راه، با تجربه هستند.

مهندسی ترافیک

طات و شبکه های کامپیوتری، به مهندسی تله ترافیک مراجعه کنید .
برای پوشش گسترده تر این موضوع، مهندسی حمل و نقل را ببینید .

تقاطع های پیچیده با خطوط متعدد وسایل نقلیه، خطوط دوچرخه سواری، و گذرگاه های پیاده، نمونه های رایج پروژه های مهندسی ترافیک هستند.
مهندسی ترافیک شاخه ای از مهندسی عمران است که از تکنیک های مهندسی برای دستیابی به جابجایی ایمن و کارآمد افراد و کالاها در جاده ها استفاده می کند. عمدتاً بر تحقیقات برای جریان ترافیک ایمن و کارآمد ، مانند هندسه جاده ها ، پیاده روها و گذرگاه ها ، زیرساخت های دوچرخه سواری ، علائم راهنمایی و رانندگی ، خط کشی های سطح جاده و چراغ های راهنمایی تمرکز دارد. مهندسی ترافیک با بخش عملکردی سیستم حمل و نقل به جز زیرساخت های جزوه مهندسی ترافیک شده سروکار دارد.

مهندسی ترافیک ارتباط نزدیکی با سایر رشته ها دارد:

مهندسی حمل و نقل
مهندسی روسازی
مهندسی حمل و نقل دوچرخه
مهندسی بزرگراه
برنامه ریزی حمل و نقل
برنامه ریزی شهری
مهندسی عوامل انسانی
پروژه‌های مهندسی ترافیک معمولی شامل طراحی نصب‌ها و اصلاحات دستگاه کنترل ترافیک، از جمله علائم راهنمایی و رانندگی، علائم و خط‌کشی‌های روسازی است. نمونه هایی از طرح های مهندسی شامل تجزیه و تحلیل مهندسی قطب و برنامه های پیشگیری از طوفان آب (SWPP) است. [1] با این حال، مهندسان ترافیک همچنین ایمنی ترافیک را با بررسی مکان‌هایی با نرخ تصادف بالا و ایجاد اقدامات متقابل برای کاهش تصادفات در نظر می‌گیرند. مدیریت جریان ترافیک می‌تواند کوتاه‌مدت (تهیه طرح‌های کنترل ترافیک ساختمانی، از جمله طرح‌های انحرافی برای تردد عابران پیاده و وسایل نقلیه) یا بلندمدت (تخمین اثرات توسعه‌های تجاری/مسکونی پیشنهادی بر الگوهای ترافیکی) باشد. به طور فزاینده ای، مشکلات ترافیکی با توسعه سیستم هایی برای سیستم های حمل و نقل هوشمند برطرف می شود، اغلب در ارتباط با سایر رشته های مهندسی، مانند مهندسی کامپیوتر و مهندسی برق .

فهرست
1 سیستم های ترافیکی
1.1 معادله جریان خط
2 ایمنی بزرگراه
3 همچنین ببینید
4 منابع
سیستم های ترافیکی
به طور سنتی، بهبود جاده ها عمدتاً شامل ساخت زیرساخت های اضافی جزوه مهندسی ترافیک. با این حال، عناصر پویا در حال حاضر به مدیریت ترافیک جاده وارد می شوند. عناصر دینامیک از دیرباز در حمل و نقل ریلی مورد استفاده قرار می گرفته است. اینها شامل حسگرهایی برای اندازه‌گیری جریان ترافیک و سیستم‌های خودکار، متصل به هم برای مدیریت ترافیک می‌شوند (به عنوان مثال، علائم راهنمایی و رانندگی که بسته به زمان روز، یک خط را در جهات مختلف باز می‌کنند). همچنین برای تشخیص مشکلات و هشدار به اپراتورها از حسگرهای جریان ترافیک و سرعت استفاده می شود تا بتوان علت ازدحام را مشخص کرد و اقداماتی را برای به حداقل رساندن تاخیر انجام داد. این سیستم ها در مجموع سیستم های حمل و نقل هوشمند نامیده می شوند.

معادله جریان خط

یک رمپ متر سرعت ورود وسایل نقلیه به آزادراه را محدود می کند
رابطه بین جریان خط ( Q ، وسایل نقلیه در ساعت)، میانگین سرعت فضا ( V ، کیلومتر در ساعت) و تراکم ( K ، وسایل نقلیه در کیلومتر) است.

{displaystyle Q=KV}Q=KV

مشاهدات بر روی امکانات دسترسی محدود نشان می دهد که تا حداکثر جریان، سرعت کاهش نمی یابد در حالی که چگالی افزایش می یابد. با این حال، بالاتر از یک آستانه بحرانی (BP، نقطه شکست)، افزایش چگالی سرعت را کاهش می دهد. علاوه بر این، فراتر از یک آستانه بیشتر، افزایش چگالی جریان را نیز کاهش می دهد.

بنابراین، با مدیریت تراکم ترافیک با استفاده از دستگاه‌هایی که سرعت ورود وسایل نقلیه به بزرگراه را محدود می‌کنند، می‌توان سرعت و جریان خطوط در گلوگاه‌ها را در دوره‌های اوج بالا نگه داشت. رمپ مترها ، سیگنال های روی رمپ های ورودی که میزان مجاز ورود وسایل نقلیه به تاسیسات خط اصلی را کنترل می کنند، این عملکرد را ارائه می دهند (به قیمت افزایش تاخیر برای کسانی که در رمپ ها منتظر هستند).

ترافیک

مهندسی ایمنی بزرگراه شاخه ای از مهندسی ترافیک است که به کاهش دفعات و شدت تصادفات می پردازد. از فیزیک و دینامیک وسایل نقلیه و همچنین روانشناسی کاربران جاده و مهندسی عوامل انسانی برای کاهش تأثیر عواملی که در تصادفات نقش دارند استفاده می کند. یک طرح کنترل ترافیک (TCP) به خوبی تهیه شده برای هر شغلی که شامل کارهای جاده ای است، حیاتی است. یک TCP به درستی آماده شده تجهیزات، علائم، محل قرارگیری و پرسنل را مشخص می کند. [2]

یک بررسی ایمنی ترافیک معمولی جزوه مهندسی ترافیک مراحل را دنبال می کند: [3]

1. مکان های تحقیق را شناسایی و اولویت بندی کنید. مکان‌ها با جستجوی سایت‌هایی با نرخ خرابی بالاتر از متوسط ​​و رسیدگی به شکایات شهروندان انتخاب می‌شوند.
2. داده ها را جمع آوری کنید. این شامل دریافت گزارش‌های پلیس از تصادفات، مشاهده رفتار کاربران جاده، و جمع‌آوری اطلاعات در مورد علائم راهنمایی و رانندگی ، خط‌کشی سطح جزوه تحلیل فضاهای شهری ، چراغ‌های راهنمایی و هندسه جاده است .
3. داده ها را تجزیه و تحلیل کنید. به دنبال الگوهای برخورد یا شرایط جاده باشید که ممکن است به مشکل کمک کند.
4. شناسایی اقدامات متقابل احتمالی برای کاهش شدت یا دفعات تصادفات.
• نسبت هزینه/فایده گزینه ها را ارزیابی کنید
• در نظر بگیرید که آیا یک بهبود پیشنهادی مشکل را حل می‌کند یا باعث “مهاجرت خرابی” می‌شود. به عنوان مثال، جلوگیری از پیچیدن به چپ در یک تقاطع ممکن است تصادفات گردش به چپ را در آن مکان از بین ببرد، فقط باعث افزایش یک بلوک دورتر شود.
• آیا معایب بهبودهای پیشنهادی احتمالاً بدتر از مشکلی است که شما سعی در حل آن دارید؟
5. بهبودها را اجرا کنید.
6. نتایج را ارزیابی کنید. معمولاً مدتی پس از اجرا این اتفاق می افتد. آیا شدت و دفعات تصادفات به حد قابل قبولی کاهش یافته است؟ اگر نه، به مرحله 2 بازگردید.

مهندسی ترافیک (TE) فرآیندی است که به موجب آن یک اپراتور شبکه می‌تواند مسیرهای مورد استفاده برای حمل جریان‌های ترافیکی را مهندسی کند که از مسیرهایی که به‌طور خودکار توسط پروتکل(های) مسیریابی مورد استفاده در همان شبکه انتخاب می‌شوند، متفاوت است. این در تلاشی برای هدایت ترافیک از طریق شبکه انجام می شود که ممکن است منجر به استفاده کارآمدتر از منابع شبکه، محافظت در برابر خرابی گره یا پیوند شبکه و همچنین ارائه خدمات سفارشی به مشتریان خاص مانند اتصالات پهنای باند تضمین شده شود. ایجاد یک سیستم مهندسی ترافیک به طور مداوم در محیط های MPLS امکان پذیر است که می تواند برای افزایش کیفیت، در دسترس بودن و استحکام زیرساخت ها و خدمات شبکه و همچنین کاهش هزینه های عملیاتی همان شبکه بدون ترافیک استفاده شود.مهندسی. سیستم های مهندسی ترافیک گاهی اوقات به عنوان سیستم های مهندسی ترافیک آفلاین شناخته می شوند زیرا اغلب بر روی سیستم هایی اجرا می شوند که از گره های شبکه ای که کنترل می کنند جدا هستند. سیستم‌های آفلاین را می‌توان برای وظایف مختلفی از جمله پیش‌محاسبه (پیش‌بینی) هد پایان در هر استفاده از LSP و همچنین سایر TE پویا در داخل شبکه، یا اینکه تغییر مبتنی بر TE شبکه در هنگام اجرا چگونه به نظر می‌رسد استفاده شود. سیستم های آفلاین نیز می توانند به صورت متمرکز یا به صورت توزیع شده پیاده سازی شوند.

مهندسی ترافیک یک پدیده جدید نیست و همچنین برنامه مهندسی ترافیک آفلاین نیست. ابزارهای مهندسی ترافیک آفلاین اغلب برای حفظ شبکه های مخابراتی سوئیچ شده اصلی استفاده شده است. مهندسی ترافیک بعداً با شبکه‌های IP مسیریابی تطبیق داده شد تا برخی از مشکلات مشابهی را که در شبکه‌های قبلی برای حل آنها استفاده می‌شد، برطرف کند. اخیراً، مهندسی ترافیک و برنامه های مهندسی ترافیک آفلاین توسط اپراتورها برای استفاده در شبکه های MPLS به کار جزوه مهندسی ترافیک شده است. این فصل یک نمای کلی از مهندسی ترافیک ارائه می دهد و سپس مهندسی ترافیک آفلاین را با تمرکز ویژه بر نحوه اعمال این ابزار در MPLS معرفی می کند.

مهندسی ترافیک شبکه های IP یک مشکل مهم در شبکه های IP عملیاتی است. در حالی که پروتکل‌هایی مانند OSPF و IS–IS نحوه ارتباط روترها با یکدیگر را برای به‌روزرسانی اطلاعاتی مانند وزن پیوندها تعریف می‌کنند، اما در مورد نحوه انتخاب وزن پیوند خوب نیز بی‌صدا هستند. بنابراین، مکانیسم هایی برای تعیین وزن پیوند خوب مورد نیاز است. برای انجام این کار، یک مؤلفه حیاتی این است که تشخیص دهیم که این امر منجر به شناسایی نحوه تخمین ترافیک در شبکه و همچنین معیارهای عملکردی می‌شود که ممکن است در شبکه‌های IP مورد علاقه باشد. از طریق بحث اولیه، ما نشان می‌دهیم که یک رابطه مستقیم بین تاخیر متوسط ​​و متوسط ​​استفاده وجود دارد. بنابراین، هدف مهندسی ترافیک این است که با به دست آوردن وزن پیوند بهینه، هر یک را در حداقل نگه دارد. مطمئناً ارتباطی با آن وجود داردمشکل ابعاد شبکه

چارچوب برای تعیین وزن پیوند زمانی که مسیریابی بر اساس کوتاه ترین مسیرها است، رابطه مهمی با مشکل MCNF دارد. در این فصل، ما ارتباط بین مسیریابی کوتاه‌ترین مسیر ، وزن پیوند و مسئله MCNF را نشان می‌دهیم. علاوه بر این، ما نشان دادیم که مشکل مهندسی ترافیک IP را می توان به عنوان مشکل MCSPRF در نظر گرفت. علاوه بر این، در اینجا نشان می دهیم که چگونه می توان از دوگانگی LP برای تعیین وزن پیوند استفاده کرد. مزیت خوب این رویکرد این است که از حل کننده های LP تجاری می توان برای یافتن راه حل های دوگانه استفاده کرد. این امر به ویژه برای ارائه دهندگان شبکه که نمی خواهند هیچ الگوریتم تعیین وزن پیوند مبتنی بر فراابتکاری را توسعه دهند جذاب است.

TE معمولی را می توان با تنظیم خط مشی مسیریابی بین دامنه ای (مثلاً BGP) یا معیارهای مسیریابی درون دامنه ای (مثلاً OSPF) یا استفاده از MPLS انجام داد. همانطور که قبلا ذکر شد، تغییر خط مشی مسیریابی بین دامنه می تواند به طور چشمگیری بر توزیع ترافیک نه تنها در دامنه خود بلکه در دامنه های همسایه تأثیر بگذارد. بنابراین، خط مشی مسیریابی بین دامنه معمولاً با دقت طراحی می شود، و پس از تنظیم، به ندرت تغییر می کند، مگر اینکه به دلایل تجاری ایجاد شود، برای مثال،تغییر قرارداد همتا یا ترانزیت از این منظر، برخی افراد ممکن است اصلاً مسیریابی بین دامنه ای را به عنوان مکانیزم TE در نظر نگیرند. تنظیم معیارهای IGP می تواند توزیع ترافیک در شبکه فرد را تغییر دهد. قبل از آمدن سوئیچینگ برچسب چند پروتکلی (MPLS) [RFC3031] ، مکانیسم اصلی TE است. با این حال، از آنجایی که تغییر متریک IGP یک پیوند می تواند بر تمام مسیرهایی که از طریق آن پیوند می گذرد، بدون ابزارهای شبیه سازی مناسب تأثیر بگذارد، تنظیم معیارهای IGP برای تغییر توزیع ترافیک می تواند عوارض جانبی داشته باشد. با این حال، در سال های اخیر، برخی از ابزارها [کاریدن] به وجود آمد و این روند علمی تر شده است.

MPLS به عنوان مکانیزم ارسال سریع بسته ها اختراع شد، اما بعداً TE و قابلیت های دیگری مانند VPN اضافه شد. مهندسی ترافیک MPLS به اپراتورهای شبکه اجازه می دهد تا یک مقدار پهنای باند را به هر لینک اختصاص دهند. پهنای باند اختصاص داده شده معمولاً برابر با پهنای باند فیزیکی پیوند است. مهندسی ترافیک MPLS همچنین اجازه می دهد تا یک مقدار پهنای باند به هر تونل MPLS اختصاص یابد. این مقدار معمولاً برابر با میزان ترافیک حمل شده توسط تونل است که اندازه گیری می شود. از آنجا که مقادیر پهنای باند اختصاص داده شده پیوندها و مسیرهای تغییر برچسب (LSP) توسط پروتکلی به نام پروتکل رزرو منابع با پسوند مهندسی ترافیک (RSVP-TE) علامت‌گذاری می‌شوند [RFC3209]، به این مقادیر پهنای باند معمولاً پهنای باند RSVP پیوندها و تونل ها گفته می شود. هنگام قرار دادن تونل در شبکه، مهندسی ترافیک MPLS اطمینان حاصل می کند که در هر لینک، مجموع پهنای باند تمام تونل هایی که از آن لینک عبور می کنند کمتر از پهنای باند پیوند است. از نظر مفهومی، این تضمین می‌کند که هر لینک پهنای باند بیشتری از حد نیاز دارد و در نتیجه از تراکم جلوگیری می‌کند.

مزیت MPLS-TE این است که توزیع جزوه مهندسی ترافیک را می توان به شیوه ای بسیار کنترل شده تغییر داد، به خصوص با ابزارهای شبیه سازی مانند [WANDL] و [Cariden] . اما توجه داشته باشید که با MPLS و RSVP-TE، هر پیوند باید با یک مقدار پهنای باند مرتبط باشد. این باعث افزایش پیچیدگی پروتکل های مسیریابی می شود. LSPها برای اهداف TE نیز باید با یک مقدار پهنای باند مرتبط علامت داده شوند. MPLS به طور موثر یک لایه را به شبکه اضافه می کند و مقدار زیادی پیچیدگی اضافی را معرفی می کند. اگر MPLS برای مقاصد دیگر نیز استفاده می شود، به عنوان مثال، شبکه های خصوصی مجازی (VPN) [RFC2547] ، آنگاه این ممکن است توجیه شود. در غیر این صورت، تنظیم ترافیک —[RFC3564] . ‌: ‌‌‌‌–‌‌-